Volg ons op
Facebook
Twitter

HELDER

DOOR LEON VERDONSCHOT

In de film Legacy: Van Dik Hout gaan Art Rooyakers en Leon Verdonschot met Van Dik Hout terug naar de plek (Den Helder) waar de band exact 25 jaar geleden begon.

Sommige artiesten staan graag stil bij hun verleden. Ze herinneren ons op hun social media aan dat ene album dat precies tien jaar geleden verscheen, of die legendarische festivalshow die op de kop af 20 jaar geleden plaatsvond. Ze viéren dat verleden ook, herbeleven het, ze gedenken de mijlpalen, spelen albums integraal exact zoveel jaar nadat ze verschenen.

Nou, zo’n band is Van Dik Hout niet. Van Dik Hout is opgetrokken uit een nuchterheid waarvoor je waarschijnlijk uit Den Helder moet komen. De tour waarmee Van Dik Hout vierde dat hun legendarische debuutalbum precies 25 jaar geleden verscheen door het integraal te spelen, die tour was de lulligste uit hun hele loopbaan. Vier shows, een week.

Dat was het. Ze waren allemaal meteen uitverkocht, want voor veel mensen betekent het terugdenken aan die plaat heel veel.

Maar die mensen zitten niet in Van Dik Hout.

Ze hebben die tour ook niet verlengd, zoals iedere andere band zou doen. Dat wilden de leden van Van Dik Hout niet, want er komt een nieuw album aan, er zijn niéuwe nummers om te spelen, er is niéuwe geschiedenis te schrijven, in plaats van oude af te stoffen.

Samen met Art Rooijakkers maakte ik een film over de band, precies 25 jaar na hun debuut. Het is eigenlijk een intens romantisch verhaal. Ga maar na: vijf schoolvrienden uit Den Helder beginnen een bandje, schakelen na een tijd zingen in het Engels met krankzinnige bandnamen als Gerrit en de Brekers over op het Nederlands. Tekenen een contract bij het platenlabeltje van de eigenaar van de studio waar ze hun eerste demo opnemen (die noteert na de aanvraag in zijn notitieboekje dat ze rock willen maken ‘à la De Dijk’), en mogen van deze Bananas studio in Haarlem gebruik maken tijdens alle momenten waarop de bands mét geld er niet opnemen. En zo, in de weekenden, de nachten en alle bij elkaar gesprokkelde tussenuren, komt het debuutalbum van Van Dik Hout op de band terecht, waarop na iedere take nog eerdere opnamen vallen te horen, en wel van schlagergezelschap De Staalzusters. De eerste single wordt gepresenteerd tijdens Bevrijdingspop in Haarlem, waar de band mag openen als winnaar van de Rob Acda Awards, een traditie die tot op de dag van vandaag wordt voortgezet.

Het duurt even voor Stil in mij op de radio valt te horen. Wim Rigter begint ermee, al snel opgevolgd door Frits Spits, die er de stem van een nieuwe generatie in hoort.

Dan gaat het snel, met steeds vollere zalen, volgens NRCjournalist Jan Vollaard (die als een van de eersten over de band schreef) ‘golven van opwinding’ in de clubs, en een boeking op het Noord-podium van Pinkpop. Een dag voor die show valt de Britse band Throwing Muses door ziekte af, en platenbaas/manager/ studio-eigenaar Daan van Rijsbergen krijgt de vraag of zijn band ook het hoofdpodium zou aankunnen. Dat kunnen ze, zegt hij vanuit de Chinees in Landgraaf waar hij wordt gebeld.

En inderdaad: dat kunnen ze.

Een gretige band, gekleed in de stijl van de jaren negentig (korte broeken, houthakkershemden, kistjes en Martin Buitenhuis in een shirt met korte mouwen óver een longsleeve) speelt Pinkpop plat, en het veld brult massaal mee met Stil in mij. ‘Het is zo godverdomde stil in mij,’ zingt Buitenhuis bij de laatste uithaal uit zijn tenen. Het optreden zit precies in het blok dat live wordt uitgezonden op televisie, dus een publiek veel groter dan dat in Landgraaf ziet Van Dik Hout live definitief doorbreken. Het debuutalbum wordt dubbel platina, Stil in mij een paar keer verkozen tot Beste Nederlandse single Aller Tijden, en de uitdrukking haalt zelfs De Dikke van Dale. Sindsdien is Van Dik Hout een gevestigde naam in de Nederlandse popmuziek, en inmiddels zijn er vast veel demo’s opgenomen met de aantekening ‘à la Van Dik Hout’.

Er zit één speech in de film waarmee Martin Buitenhuis in de backstage van de Effenaar in Eindhoven stilstaat bij die 25 jaar Van Dik Hout, bij alle hoogte- en dieptepunten, en die speech zit er integraal in, Art en ik hebben er niets uit geknipt. Dat had ook niet gekund, want de speech duurt 4 seconden. Martin zegt: ‘Jongens, op de tour, en op de afgelopen 25 jaar!’ En dat was het. De andere bandleden en de crew steken hun vorkje in hun stuk taart van de Hema, en daarna moet er gewoon weer gewerkt worden.

Lees verder in de VARAgids op pagina 36.