Volg ons op
Facebook
Twitter

Nicolien Sauerbreij

DOOR VINCENT DE VRIES BEELD CLEMENS RIKKEN

Nicolien Sauerbreij (De Hoef, 1979) schreef in 2010 sportgeschiedenis door op de Olympische Spelen van Vancouver goud te winnen bij het snowboarden.

Toen ik werd gevraagd om mee te doen aan Dancing on ice, zei ik niet meteen ja. Sterker nog, ik zei meteen nee. Want zo’n programma is niet een béétje uit mijn comfort-zone, maar juist ontzettend. Daarom heb ik me eerder ook nooit laten overhalen om mee te doen met programma’s als Wie is de Mol? of Expeditie Robinson. Ja, ik weet dat menigeen daar een moord voor zou doen, maar ik heb daar gewoon niks mee. En zeker niet met Expeditie Robinson, met al die bondjes, intriges en vieze spelletjes die daar worden gespeeld. Natuurlijk, die uithoudingsproeven zijn top. Laat mij dat morgen met vijf vrienden doen en ik ben weg. Maar niet met de camera’s erbij.

Dat ik nu wel meedoe aan Dancing on ice, en ik samen met onder anderen Roy Donders, Tommie Christiaan, Donny Roelvink en Celine Huismans de mooiste pirouettes probeer te maken, is omdat ik dacht: weet je wat, laat ik één keer in mijn leven iets doen wat niemand – inclusief ikzelf – ooit van me verwacht. En dat werd dus iets met ijs, muziek en dans. Ik moet hier trouwens wel de hoge verwachtingen van iedereen even wat bijstellen. Omdat ik topsporter ben geweest en jarenlang op een snowboard heb gestaan, denkt iedereen dat ik met twee vingers in de neus ga winnen. Onzin natuurlijk! De techniek bij snowboarden en kunstschaatsen is juist totaal het tegenovergestelde. Zo ligt bij snowboarden de focus op een gebogen bovenlijf, om zo de buikspierspanning te houden, terwijl bij ijsdansen alles om de as draait – en dan ook nog eens in de achteruit.

Man, het is een worsteling. Het is niet voor niets dat ik in het begin als een soort Bambi op het ijs stond. Ik weet dat Dancing on ice eerder al eens op tv is geweest, maar in alle eerlijkheid moet ik zeggen dat ik dat nooit heb gezien. Laat staan dat ik namen of rugnummers van vroegere deelnemers zou kunnen opnoemen. Dat komt niet alleen omdat ik jarenlang als snowboarder de wereld overtrok – van trainingskamp naar trainingskamp, van wedstrijd naar wedstrijd – maar ook omdat we vroeger thuis geen televisie hadden. Mijn ouders hebben nog steeds geen toestel thuis.

Lees verder in de VARAgids op pagina 7.