Volg ons op
Facebook
Twitter

Sophie Hilbrand

DOOR CLEMENTINE VAN WIJNGAARDEN

Sophie Hilbrand verdiept zich in haar nieuwe programma in man-vrouw-patronen en verbaast zich over Lil’ Kleine. ‘Die zegt anno 2019 met een vies gezicht: “Ik ga die luier niet verschonen, dat laat ik bij mijn vriendin”.'

De interview-afspraak met Sophie Hilbrand vindt plaats in het café bij haar sportschool. Hilbrand is in die fase van haar leven – baan, kinderen, huis, (deel)auto, vriend – dat efficiënt plannen noodzaak is. Tussendoor komt de oppas fietsen ‘swappen’: haar fiets voor de bakfiets van Sophie, zodat zij de kinderen kan ophalen van school. ‘Ik ben gewoon om 17.00 uur thuis, hoor!’ roept Sophie haar na. En:

‘Ze zijn kapot, geef ze maar wat lekkers voor ze naar pianoles gaan.’ Hilbrand heeft net een nieuw programma gemaakt dat, zoals vaker in haar carrière, goed past bij de fase waarin ze zich zelf bevindt. In It’s a man’s world ‘observeert’ ze rolpatronen tussen mannen en vrouwen. Ze ontdekte dat de keuzevrijheid en economische zelfstandigheid voor vrouwen dan wel groter zijn geworden in vergelijking met de generaties voor ons, ze doen nog altijd het meeste in het huishouden terwijl de mannen zorgen voor het geld. Daarnaast worden vrouwen nog altijd voor andere dingen beloond dan mannen. ‘Die traditionele rolpatronen zijn behoorlijk vastgeroest, meer nog dan ik van tevoren had verwacht.’ zegt ze.

Nee, het is niet zo dat Hilbrand vrouwen de werkvloer op wil jagen of alle vrouwen oproept vijf dagen per week te gaan werken. Ze hoopt vooral dat mensen zich bewust worden van de mechanismen. Entree It’s a man’s world. Geen praatprogramma, maar een ‘sociaal experiment’ met ‘spelelementen’ waarbij ‘vrouwen tegen de mannen strijden’ en er ook nog ‘gemanipuleerd wordt.’

Uhm…

Ja, toen het idee ontstond moest ik mezelf ook even achter de oren krabben. Ik had nog nooit zoiets gemaakt. Het is op de eerste plaats een sociaal experiment over het verschil tussen mannen en vrouwen. Of tenminste, dat denken de veertien mannen en vrouwen die eraan meedoen. Dus ze doen allemaal spellen waarin de verschillen tot uiting komen. Wedstrijdjes die bijvoorbeeld betrekking hebben op kracht of communicatie. Wat ze niet weten is dat al die spellen gemanipuleerd zijn, zodat de vrouwen altijd winnen. Tegelijkertijd krijgen de vrouwen ook nog eens overwinningstraining. Gaandeweg gebeurt er iets interessants: naarmate de vrouwen meer winnen, gaan ze zich steeds meer als leiders gedragen. Wat me meteen heeft geleerd dat als vrouwen zouden leiden, de wereld niet per se beter wordt, haha. Vrouwen zijn vaak wat strategischer, maar beslist niet zachtaardiger. En daar kijk ik dan elke aflevering naar met gedragspsycholoog Kas Stuyf en met wisselende gasten die hun licht laten schijnen op hun eigen gedrag. Zo komt Fred Teeven langs die vertelt dat hij spijt heeft dat hij vroeger 80 uur per week werkte en daarom zo weinig van zijn kinderen heeft meegemaakt toen ze opgroeiden.

Wat maakt het programma interessant om te maken? Nu ik kinderen heb, merk ik dat ik me veel meer door hen laat leiden dan mijn vriend. Ik heb de neiging meer te zorgen en om meer met ze bezig te zijn dan hij. Ik ben niet de enige.

Toen dit voorstel voorbijkwam, zag ik feiten en cijfers. Zo leerde ik dat in hun loopbaan vrouwen gemiddeld 300.000 euro minder verdienen dan mannen; dat mannen gemiddeld de helft minder tijd aan zorgtaken besteden, maar ook dat slechts 1,7% van het geld dat geïnvesteerd wordt in start up’s naar ideeën van vrouwen gaat en ga zo maar door. Daar komt nog bij dat het juist nu – met de Thierry Baudet-achtigen, die hardop roepen dat vrouwen terug moeten naar het aanrecht en dat dit soort types nota bene populair zijn onder jongeren – ongelooflijk belangrijk is te hameren op gelijkwaardigheid. Dat je je – man én vrouw – bewust wordt van wat er onbewust nog steeds van je verwacht wordt.

Dat vrouwen zorgen en mannen het geld verdienen?

Ja. Daar is ons hele beloningssysteem op gebaseerd: als man word je nog altijd beloond als je een winnaar bent, als je carrière maakt. Als vrouw word je beloond als je er voor de kinderen bent. Weer vijf dagen aan het werk gaan als je drie maanden ervoor een kind hebt gebaard? Dan zegt je omgeving niet: ‘jee wat knap’. Nee, dan maken ze zich zorgen.

Je zei net al iets over je eigen situatie. Dat jij meer dan je vriend met de kinderen bezig bent. Jullie zijn allebei kostwinners, maar zijn de zorgtaken gelijkwaardig verdeeld?

Ik heb beduidend meer zorgneiging.

Komt dat omdat je dat naar je toetrekt of omdat je vriend zich eraan onttrekt?

Het eerste. Ik wil niet dat ze altijd door de oppas uit school worden gehaald, bijvoorbeeld.

Dat is interessant hè, waarom willen veel moeders dat niet?

Wat zit daarachter?

Ik denk dat je er het liefst voor ze wilt zijn als ze uit school komen, je wilt hun verhalen horen, ze toch ook zien op de sportclub, gewoon zo veel mogelijk bij ze zijn nu ze nog zo klein zijn. Daar is op zich ook niets mis mee, maar het moet een bewuste keuze zijn. Wat me ook opvalt is dat vrouwen over het algemeen beschikbaarder zijn, wat overigens niet alleen maar goed is. Ik verbaas me altijd over Waldemar. Wat hij kan – en ik vind het onbegrijpelijk – als de kinderen om hem heen spelen, de kamer ligt vol speelgoed, ik ben er ook nog, zelfs de oppas loopt rond dan kan hij achter zijn computer zitten te werken, alsof wij er allemaal niet zijn!

En als een kind dan wat aan hem vraagt?

Dan reageert hij daar doorgaans heel goed en rustig op. Onlangs stuurde iemand me een geestig filmpje waarin schematisch het mannelijke en het vrouwelijke brein werden uitgelegd door middel van boxen. Bij de mannen zijn die boxen allemaal geïsoleerd: er is een box voor de auto, een box voor de kinderen, een box voor werk. En dan is er ook een box die vrouwen niet begrijpen: de niets-box. Dat is de box waardoor mannen voor zich uitstaren en dat je dan vraagt ‘Waar denk je aan?’ en ze antwoorden: ‘nergens aan.’ Vervolgens gaat het filmpje naar het hoofd van de vrouw: daar gaat het ‘Bzzzzzz’: de auto is verbonden met de grootmoeder en met de kinderen, het is een totale wirwar. Ik herkende mijn eigen brein en dat van Waldemar er beslist in. Als de kinderen hem iets vragen, dan stapt hij gewoon in de kidsbox, bij mij lopen de dingen veel meer door elkaar.

Lees verder in de VARAgids op pagina 8.