Volg ons op
Facebook
Twitter

Typisch Emma

DOOR ROBERT GOOIJER

Emma Thompson speelt net zo makkelijk in een serieus drama als in een romantische komedie – zoals nu in de kerstfilm Last Christmas, maar standaard is het nooit.

 

Emma Thompson kan alles. Ze begon met komedie, stapte schijnbaar moeiteloos over op drama – twee genres die elkaar totaal overlappen, vindt ze zelf – en constateerde in een interview vorig jaar dat, toen haar collega en vriend Anthony Hopkins in datzelfde jaar op zijn 80ste tot zijn eigen verbazing en verrukking constateerde dat hij qua acteren ‘nu alles kon’, zij zich realiseerde dat ze precies datzelfde voelde. En het klopt: wie Thompsons werk overziet, constateert dat ze als actrice inmiddels beslist hoort bij oudere collega’s als Judi Dench en Maggie Smith, maar eigenlijk een nog groter bereik heeft dan die eerbiedwaardige actrices. Ze draagt niet alleen Shakespeare waardig maar beheerst ook komedie, van adembenemend subtiel zoals in Sense and Sensibility (1995) tot aanstekelijk vulgair zoals in The Legend of Barney Thomson (2015).

Ze is pas 60 en beoefent naar eigen zeggen haar vak nu volstrekt zonder vrees. Deze week gaat Last Christmas in première, een uitzonderlijke romantische komedie annex kerstfilm waarin ze niet alleen is te zien maar waarvoor Thompson ook zelf aan het script mee schreef. Want ook schrijven kan ze; voor Sense and Sensibility, in 1995 haar definitieve doorbraak naar het grote publiek, kreeg ze niet één maar twee Oscars, voor beste script en beste vrouwelijke hoofdrol, nog steeds een unicum. Een allrounder dus en in interviews een afwisselend bedachtzame en hilarische vrouw die duidelijk erg erudiet is maar ook zeer scheutig met scheldwoorden. Volgens geïnterviewde collega’s een warme en grappige persoonlijkheid, zeer aanwezig zonder dat ze irritant of dominant is. En in de woorden van James Ivory, regisseur van Howards End en The RemainsoftheDay, is ze iemand van wie het moeilijk afscheid nemen is als het werk erop zit.

Met dat werk is ze opgegroeid.

 

Ze werd 60 jaar geleden geboren in Londen, als kind van actrice Phyllida Law – samen speelden ze in The Winter Guest (1997) ook een dochter en moeder – en tv-maker Eric Thompson.

In het gezin Thompson was acteren en discussiëren over literatuur en politiek de norm maar er werd daarnaast ook zeer hard en vaak gelachen. Monthy Python kijken met pappa is een dierbare jeugdherinnering: ‘Samen lachen is een van de mooiste dingen van het leven.’ Comedy, niet drama, is haar eerste keus als ze op de Camden School for Girls als meisje voor het eerst het podium beklimt. Later, als ze Engelse literatuur gaat studeren in Cambridge, treedt ze in 1981 toe tot de Cambridge University Footlights Dramatic Club, sinds 1883 actief maar recenter een broedplaats voor vooral komisch acteertalent, waar ook John Cleese en Eric Idle van Monthy Python opbloeiden. Samen met Thompson worden ene Stephen Fry en Hugh Laurie (House) lid; met die laatste krijgt ze een relatie en met beiden speelt ze later in verschillende films.

In haar studietijd is ze radicaal feministisch, in haar eigen woorden ‘furious’ en eigengereid. Na haar afstuderen probeert ze stand-up comedy, speelt ze samen met Fry en Laurie kleine tv-rollen en krijgt ze in 1985 een hoofdrol in de door Stephen Fry bewerkte musical Me and My Girl, waarmee ze ruim een jaar in de Londense theaterwijk West End op de planken staat. Het succes daarvan levert haar kortstondig een eigen BBCsitcom op, Thompson genaamd, die flopt. Maar ook hoofdrollen in de televisiekomedie Tutti Frutti over een Schotse rockgroep – Thompson heeft Schotse wortels en woont er sinds ze een meisje is een deel van het jaar – en het WO II-drama Fortunes of War, een vroege serieuze rol.

Haar tegenspeler in die serie is de Ierse loodgieterszoon en Shakespeare-acteur en -regisseur Kenneth Branagh – op televisie onder héél veel meer bekend van de Engelse versie van Wallander. Hij is al zeer beroemd in eigen land, zij langzamerhand ook en als ze op de set een relatie krijgen, worden ze door de Britse pers gebombardeerd tot show-bizz-koppel. Onder regie van Judi Dench spelen ze in 1989 samen in een toneelproductie van John Osbornes klassieker Look Back in Anger. Datzelfde jaar trouwen ze en debuteert Thompson in de gewaagde – harde grappen en seks – romantische komedie The Tall Guy, met de Amerikaan Jeff Goldblum als tegenspeler, waardoor ze voor het eerst wordt opgemerkt in de Verenigde Staten. Daarna volgt een aantal Shakespeare-bewerkingen op film en toneel waarin ze wordt geregisseerd door Branagh en ze haar dramatische kant ontwikkelt. Met altijd een ondertoon van humor, want humor en drama kunnen volgens Emma Thompson niet zonder elkaar.

Lees verder in de VARAgids op pagina 33.